Psixoloqlar qeyd edirlər ki, emosional soyuqluğu güc əlaməti kimi qəbul etməyi dayandırmaq vacibdir. 1960–70-ci illərdə böyüyən insanların sərtliyi və emosional qapanıqlığı onların şüurlu seçimi və ya anadangəlmə xüsusiyyəti deyil.
Lent.az xarici mediaya istinadən xəbər verir ki, tədqiqatçıların fikrincə, bu, psixoloji dəstəyin olmadığı bir mühitə uyğunlaşmanın xüsusi formasıdır.
Həmin dövrdə maraqlı bir anlayış dəyişikliyi baş verib - travmaya reaksiyalar yaxşı xarakter əlaməti kimi qəbul olunmağa başlayıb:
Məktəbdən sonra istirahət etmək əvəzinə işləyən yeniyetmə?
– Məsuliyyətli.
Köhnə paltarlarından şikayət etməyən və incikliklərini gizlədən gənc?
– Minnətdar.
İşdən çıxarıldıqdan sonra sakitcə əl sıxıb “biznes belədir” deyən insan?
– Stressə davamlı.
Psixoloqlar vurğulayırlar ki, emosional soyuqluğu güc kimi qiymətləndirməkdən imtina etmək lazımdır. Əslində bu, sadəcə insanların lazımi sözləri tapmasına imkan verməyən bir dövrün əlamətidir.
İlk baxışda bu, “səliqəsizlik” kimi görünsə də, psixoloqlar bildirir ki, belə insanlar ən dəyərli peşəkar xüsusiyyətlərdən biri olan yaradıcılığa sahib ola bilərlər.
Bizi Telegram-da izləyin
t.me/lent_az
Bizi Instagram-da izləyin
Bizi TikTok-da izləyin
Bizi Facebook-da izləyin
Bizi X-da izləyin
