Bəzən elə gəlir ki, uşaq qəsdən sizi eşitmir, halbuki siz iki addımlıq məsafədəsiniz. Amma psixoloqlar əmindirlər ki, görməməzliyə vurma demək olar heç vaxt inadkarlıqla bağlı olmur.
Lent.az xəbər verir ki, əksər hallarda bu, böyüklərin gündən-günə təkrarlanan səhvlərinə reaksiyadır. Uşaqlar dinləməməyi öyrənirlər, çünki bu, özlərini qorumağın daha asan yoludur.
Birinci səhv əlaqə yaratmadan, ötəri şəkildə danışmaqdır. Uşaq dərhal diqqətini dəyişə bilmir və beyin müraciəti emal etməyə çatmır. Böyük insan mətbəxdən qışqıranda və ya göz kontaktı qurmadan göstəriş verəndə, uşaq yalnız səs-küy eşidir. Məzmun ona çatmamış itir.
İkinci səhv uşağı sözlərlə yükləməkdir. Uzun cümlələr, izahlar və nəsihətlər ağ səs-küyə çevrilir.Psixoloqlar qeyd edirlər ki, uşaqlar qısa təlimatları daha yaxşı qavrayır. İki cümlədən uzun olan hər şey beyin tərəfindən avtomatik kənarlaşdırılır.
Üçüncü səhv güclü emosiyalar zamanı danışmaqdır. Əgər uşaq məyusdursa, yorğundursa və ya həddindən artıq həyəcanlıdırsa, o, fiziki olaraq dinləyə bilmir.
Belə anlarda istənilən söz təzyiq kimi qəbul olunur və uşaq “qapalı müdafiə” rejiminə keçir. Mütəxəssislər vurğulayırlar ki, görməməzliyə vurma itaətsizlik deyil. Bu, daxili tarazlığı qoruma üsuludur. Böyük insan dərhal reaksiya tələb etdikdə, uşaq təhlükə hiss edir və müdafiə olaraq sükutu seçir. Əlaqəni bərpa etmək üçün əvvəlcə sakitlik bərpa olunmalıdır. Yalnız bundan sonra danışmaq lazımdır. Uşaq onu eşidəndə eşidir. Və hörmət hiss etdikdə reaksiya verir. Gərginlik yox olduqda, görməməzliyə vurma da aradan qalxır. Ünsiyyət isə yenidən canlı və səmimi olur.
Bizi Telegram-da izləyin
t.me/lent_az
Bizi Instagram-da izləyin
Bizi TikTok-da izləyin
Bizi Facebook-da izləyin
Bizi X-da izləyin
