Dünya Yaxın Şərqdəki münaqişənin kəskinləşməsini izlədikcə məntiqi bir sual yaranır: Ağ ev niyə Tehrana qarşı radikal metodlar seçir, Pxenyana qarşı isə təmkin nümayiş etdirir?
Lent.az xəbər verir ki, Pusan Milli Universitetinin beynəlxalq münasibətlər professoru Robert E. Kelli 19FortyFive üçün məqaləsində bu haqda yazır.
Müəllifin qeyd etdiyi kimi, Donald Tramp administrasiyası İranı bombalamaq üçün rejim dəyişikliyindən tutmuş Hörmüz boğazının təhlükəsizliyinə qədər müxtəlif bəhanələr axtarır. Lakin iki hal arasındakı əsas fərq təkcə nüvə silahlarının mövcudluğunda deyil, həm də qonşu dövlətlərin mövqelərindədir.
"İrana qarşı profilaktik müharibənin başlaması çoxdan Şimali Koreyaya qarşı olduğundan daha məqsədəuyğundur, çünki Yaxın Şərqdəki yerli müttəfiqlərimiz bunu dəstəkləyib, şimal-şərqi Asiyadakı yerli müttəfiqlərimiz isə ehtiyatlı və ya hətta açıq şəkildə qarşı çıxıblar", - o izah edir.
Mövcud məlumatlara görə, ABŞ-ın Şimali Koreyaya zərbə endirmək üçün üç real şansı olub:
• 1994-cü il: Klintonun hərəkətə keçməsi üçün ən real an, lakin Cimmi Karterin müdaxiləsi və Seulun təmkinliliyi müharibəni dayandırıb.
• 2003-cü il: Şimali Koreyanın "şər oxu"na daxil edilməsinə baxmayaraq, Corc Buş Yaxın Şərqlə çox məşğul olub.
• 2017-ci il: Tramp zərbə endirməyi düşünüb, lakin Pxenyanın artıq nüvə "qalxanı" var idi və bu da nəticələri fəlakətli edərdi.
Professorun sözlərinə görə, İsrail və Fars körfəzi ölkələri hazırda ABŞ-ı Tehrana qarşı tədbir görməyə məcbur edirlər.
Mətndə qeyd edildiyi kimi, İranda rejim dəyişikliyi və Hörmüz boğazının (iranlılar üçün rüsumsuz) sərbəst keçidə qaytarılması üçün təkcə hava hücumları deyil, həm də quru işğalı tələb olunacaq.
"Körfəz müttəfiqlərinin razılaşmasının bu gün Tramp üçün problemə çevrilə bilməsi ironikdir. O, açıq-aydın bir çıxış yolu, müttəfiqləri isə onun bunu həll etməsini istəyirlər", - müəllif yekunlaşdırır.
Bizi Telegram-da izləyin
t.me/lent_az
Bizi Instagram-da izləyin
Bizi TikTok-da izləyin
Bizi Facebook-da izləyin
Bizi X-da izləyin
